Μολις στο προηγουμενο ποστ ελεγα οτι ‘καθε παιχνιδι πρεπει καποια στιγμη να τελειωνει’. Για ολα τα πραγματα στην ζωη μας υπαρχει ενα σημειο στο οποιο πρεπει να αποφασιζουμε να τα “τελειωνουμε”. Τα συναισθηματα σε αυτες τις περιπτωσεις ειναι συνηθως συγκεκριμενα. Νιωθεις οτι αυτο το οποιο κανεις δεν σε “γεμιζει” πλεον, δεν το ευχαριστιεσαι οπως παλαιοτερα, νιωθεις εναν κορεσμο, και αναρωτιεσαι γιατι συνεχιζεις να το κανεις. Θα μπορουσα να μιλαω για μια δουλεια, μια ερωτικη σχεση, μια φιλια ή οτιδηποτε αλλο. Αυτη τη στιγμη μιλαω για το blogging. Ως παρεισακτος νιωθω οτι εκλεισα τον κυκλο μου. Υπαρχουν διαφοροι λογοι που το νιωθω αυτο. Δεν εχουν σημασια. Σημασια εχει οτι ετσι νιωθω. Σταματαω λοιπον. Κι αυτη τη φορα ειμαι πολυ πιο σιγουρος απο την προηγουμενη. Κατα καποιο τροπο μου τελειωσαν τα κερματα για να συνεχισω να παιζω. 
Κι επειδη δεν θα ηθελα να γκρεμιστουν οι servers της WordPress 
απο τον αριθμο των επισκεψεων για να μου αλλαξουν γνωμη (sic!) θα κλεισω και τα σχολια. Ενα ξεχωριστο ευχαριστω στον Γιωργο Μαργαριτη, την Leigh-Cheri, την Lorelay-Lucy, την Ευα και τον Zaphod (τον μοναδικο γαλαξιακο προεδρο που αναγνωριζω!) γιατι ολον αυτον τον καιρο τους ενιωσα ως τους πιο “κοντινους” μου συν-μπλογκερ. Ευχαριστω και σε ολους οσους περασαν και αφησαν καποιο σχολιο, συμφωνησαν ή διαφωνησαν με τις εξυπναδες μου και εμπλουτισαν αυτην την εμπειρια των δυο χρονων. Οσους διαβαζα θα συνεχισω να σας διαβαζω κι οσους δεν διαβαζα μαλλον δεν θα αρχισω τωρα (αλλα ποτε δεν ξερεις). Επειδη ολη αυτη η ιστορια με το μπλογκινγκ μου αρεσε πολυ κατα μεγαλα διαστηματα, υποψιαζομαι οτι μια μερα θα επιστρεψω αλλα οχι ως παρεισακτος πλεον, ισως ως κατι αλλο, ισως και ως ο πραγματικος μου εαυτος.
Να’στε καλα.
